Ik heb in 2007 een half jaar stage bij ze mogen lopen, daarna nog een jaar lang parttime (16 uur per week) bij ze gewerkt en nu ben ik nu voor een week weer (fulltime) terug bij mijn oude werkgever, Film1!

Het kantoor in het Film1 gebouw

Ik zal mijn oude klus weer oppakken maar aangezien het al bijna twee jaar geleden was dat ik bij Film1 vertrok (zij wilde een fulltime vormgever, ik wilde een jaar lang elke week ergens anders werken) was het wel weer even wennen.

Ik kon gelijk beginnen aan een prijsvraag pagina voor de film ‘De Storm’, een van de belangrijkste dingen hier is dat het er mooi uit komt te zien. De prijsvragen worden dan ook altijd in Adobe Flash gemaakt omdat je dan meer vrijheid hebt in het vormgeven.

De prijsvraag van De Storm en de MSN special van Inglourious Bastards

Voor de aankleding, vertrouw je meestal op het aangeleverde materiaal, dit bestaat vaak uit posters, bureaublad achtergronden, en soms wat hoge resolutie materialen. Uit een hoge resolutie gelaagde versie van de poster heb ik een stuk verweerd papier gepakt en dit in combinatie met een ander deel van de poster maakt de prijsvraag.

Voor Inglourious Bastards was het iets makkelijker, de special bestond al (ik kreeg de Amerikaanse site aangeleverd) ik moest alleen zorgen dat hij paste in de MSN omgeving en de juiste (Nederlands ondertitelde) video afspeelde.

Mijn ex-collega Jasper aan het werk

Toen ik mijn stage begon heette het bedrijf nog FilmFocus dit was een onafhankelijke film site met 15 medewerkers (waarvan 6 fulltime). Ik werkte er nog maar net toen het nieuws kwam dat ze waren overgenomen door het film kanaal, Film1.

Film1 wilde een nieuwe, grotere website met alles over films (zoals recensies, nieuws en trailers) FilmFocus was precies wat ze zochten. Na de overname hebben Film1 en FilmFocus hebben nog een tijdje naast elkaar bestaan maar nu is Filmfocus helemaal verdwenen. Pas iets van twee jaar na de overname (toen ik al weg was) zijn ze ook daadwerkelijk fysiek verhuist naar het hoofdkantoor van Film1.

Wie is de jarige?

Je bent dan toch al snel bang dat in zo’n groot bedrijf de sfeer en gezelligheid van het bekende kleine bedrijfje helemaal verloren gaat, dit was dus niet het geval. Ondanks het feit dat dit een veel groter kantoor was met veel meer mensen, is de sfeer heel goed gebleven, misschien zelfs wel beter geworden. Er is nu een grotere groep van collega’s, die allemaal makkelijk met elkaar samenwerken en samen lunchen.

De baan die ik deze week had was er eentje die ik langer zal uitvoeren dan een week. Voor een week stond ik op de metrostations van Amsterdam uitleg te geven over de Ov-chipkaart maar het zal nog wel een paar jaar duren tot ik mijn laatste uitleg over ‘de nieuwe strippenkaart’ heb gegeven.

Dat is grotendeels mijn eigen schuld, als ik iemand hoor klagen over de chipkaart ga ik gelijk in de verdediging. Sommige dingen zijn inderdaad wel erg slecht geregeld (maar twee oplaadpunten in heel waterland?) maar ik denk dat de meeste mensen er echt op vooruit gaan.

Afhankelijk van de halte waar ik de reizigers ging assisteren stond ik met één (rustige haltes) tot tien (centraal, amstel) collega’s.  Ik stond vaak op de rustigere Amstelveenlijn, dan duren de dagen plotseling een stuk langer. Op de ergste dag heb ik misschien maar tien mensen geholpen. Gelukkig stond ik dan nog altijd met een collega waar ik al pratend de tijd wat mee kon doden.

Op de drukkere stations was het een heel ander verhaal daar zijn meer dan genoeg mensen om te helpen en aan te spreken, de tijd gaat dan een stuk sneller.

Vooraf hebben we en cursus gehad waarin alles over het systeem werd uitgelegd na ongeveer drie uur waren we experts op het gebied van de Ov-chipkaart.

Toch leerde ik bijna iedere dag nog wat nieuws over het systeem, zo moet je wanneer je overstapt op station amstel (en andere stations waar de trein en metro op dezelfde perons uitkomen) erg opletten dat je via het juiste poortje uitcheckt, je hebt daar namelijk GVB en NS poortjes naast elkaar. En dan nog een tip, de GVB automaten met aanraakscherm werken het best wanneer je net iets lager drukt.

Tijdens mijn eerste dag (maandag) werd er druk rond gebeld, dinsdag was een barbecue gepland en er moest nog het een en ander geregeld worden. Op deze barbecue kwamen ook een aantal buurmeisjes. (FHM houd ieder jaar een verkiezing op zoek naar Nederlands mooiste buurmeisjes) Wie er allemaal kwam was nog een beetje onduidelijk want ze waren pas net uitgenodigd. De barbecue specialist moest nog worden geregeld, en er werd nog een camper busje gehuurd om als decor te dienen voor een fotoshoot met de buurmeisjes. Prachtig dat er zo veel op het laatste moment geregeld word en dat het uiteindelijk allemaal nog goed komt ook!

Tijdens de barbecue kreeg ik plotseling een telefoon tegen mijn oor aan gedrukt, of ik met een camera overweg kon en of ik morgen beschikbaar was. Tijdens een interview en fotoshoot met Fedja van Huet zou ik dan een beetje “achter de schermen” materiaal filmen. Ik wist niet meer meteen welk gezicht bij de stem aan de andere kant van de lijn hoorde maar mijn baas vond het blijkbaar goed dat ze mij een dag zouden missen en dat was voor mij genoeg om ja te zeggen. Even later hoorde ik dat ik gesproken had met een collega van de Esquire, de FHM en de Esquire delen een etage in hetzelfde gebouw en werken wel eens samen met dingen als dit. Dus ik heb deze week eigenlijk voor twee bedrijven gewerkt!

Tussen al deze leuke extra’s door heb ik ook nog een banner (hier rechts) en een tijdelijke pagina voor FHM’s 100 sexiest gemaakt. De afwisseling tussen het “normale” bureauwerk en alle leuke bonusjes maakt dit echt een top baan. Je zal dan wel eens wat later thuis zijn door een barbecue of een fotoshoot maar dat is een kleine prijs voor zulk afwisselend werk.

Hieronder zie je mij in het blad:

Het eerste waar ik tijdens deze dagen aan moest wennen was het feit dat ik zelf niet moest werken. Het is de bedoeling dat de dove leerlingen van het Guyot tijden de dove cultuurdagen zelf leuke dingen maken waar ze de school mee kunnen opleuken. Zo gingen ze bijvoorbeeld aan de slag met een mosaiek werk voor in het daklicht bij de ingang en een metalen kunstwerk voor in de tuin.

Iedereen weet dat kinderen en dan met name jonge pubers niet vanzelfsprekend willen doen wat hen word opgedragen, ook al is het leuk werk, als de leraar ze vraagt of ze het doen willen doen de meeste niet meer dan strikt noodzakelijk. Ondanks dat toch proberen de leerlingen op gang te houden terwijl jij zelf alleen maar staat toe te kijken is moeilijk.

Doordat mijn zus doof is (dit is haar oude school, via haar ben ik hier terecht gekomen) ben ik van jongs af aan opgevoed met gebarentaal, het probleem is nu dat mijn zus naar een basisschool ging in Amsterdam en dus de Amsterdamse gebarentaal heeft geleerd. In Groningen word de Groningse gebarentaal gebruikt, er was dus naast het feit dat het opstandige pubers waren ook nog eens last van een communicatie probleem. Ik wist nooit helemaal zeker of ze mij niet begrepen of dat ze alleen deden alsof ze mij niet begrepen.

Dat is natuurlijk ook de uitdaging dan, proberen ondanks de communicatie problemen en ondanks dat de kinderen niet altijd mee willen werken ze toch te motiveren om door te gaan. Uiteindelijk is dat best goed gelukt, ze hebben leuke dingen gemaakt en ze hebben het bijna helemaal zelf gedaan (van het bedenken tot het uitvoeren)

Binnenkort hoop ik hier nog wat foto’s van de eindresultaten te kunnen laten zien.

Ik heb deze week gewerkt voor de Keurslager, die een tijdje terug met een nieuw initiatief zijn gekomen, De Buffetkoning.

Na een ietwat moeizame sollicitatie periode (zo heb ik bijvoorbeeld geen ervaring met scherpe messen, om nog maar niet te spreken van de gehaktmachine en andere gevaarlijke apparatuur) kon ik toch aan de slag als productiemedewerker. Uiteindelijk heb ik niet gewerkt met de gehakt machine en heb ik niet een keer een mes vast gehad dus of die angst gegrond was zullen we nooit weten.

Tijdens het afwegen van kant en klaar maaltijden kwam het gesprek op de vergadering van vanmiddag, daar kon ik ook wel bij aanwezig zijn. Misschien dat ik vanuit mijn studie nog wat voor de website kon betekenen. Na de vergadering (met oefeningen als: je hebt een oneindig budget en wil De Buffetkoning van de markt concurreren, hoe doe je dit?) had ik gelijk een nieuwe taak, zorgen voor video op de site.

En voor mijn laatste taak op de laatste dag mocht ik met een vat sop en een bezem de vloer én de muren schrobben. Misschien had ik er iets te veel lol in maar hoe vaak krijg je nou de kans om binnenshuis met een tuinslang in de weer te gaan? De lol werd wel een beetje gedrukt doordat ik de telefoonhoek en de insealmachine droog moest houden (nogal logisch) dit moest achteraf met een doekje gedaan worden.

Waar ik vooral achter wilde komen was hoe het is om fulltime in de horeca te werken, ik had al eerder bij Spaander gewerkt maar dat was dan alleen in het weekend en hooguit twee dagen achter elkaar. Zoals ik wel had verwacht is het erg zwaar. Het zijn vooral de lange uren die je opbreken. Een gemiddelde dag begint om twaalf uur in de middag en kan tot twaalf uur ’s nachts duren, dan drinkt men vaak nog een biertje om de dag af te sluiten en is het twee uur voordat je thuis bent en in bed ligt. Als je dan de volgende ochtend om twaalf uur weer moet beginnen heb je na het douchen en ontbijten nauwelijks nog tijd voor jezelf over. Dit is veruit het zwaarst.

Ik sta niet bekend om mijn geweldige geheugen maar met een beetje moeite kan ik een kleine bestelling gerust onthouden zonder schrijfblokje. De problemen kwamen dan ook pas wanneer het echt druk werd: tafel vijf wil twee capachino, er staat een portie bitterballen voor tafel 36 koud te worden in de keuken, tafel 23 wil graag afrekenen en dan schiet tafel 12 me aan “Mogen we nog een beetje mayonaise?”  “Maar natuurlijk, dat komt eraan meneer” En dan een kwartier later krijg ik net weer een beetje overzicht en zie ik dat tafel 12 zonder extra mayonaise toch de patat al op heeft…

Dat overzicht houden bleef moeilijk voor me. Deels kwam dat door de chaotische indeling van de herberg (een deel van het restaurant) maar ook doordat mijn hoofd op een gegeven moment gewoon vol zit. Bij een kantoorbaan kan je al je verschillende taken makkelijk op een blaadje zetten wanneer je het overzicht dreigt te verliezen maar achter een drukke bar heb je daar echt geen tijd voor. Ik merkte wel dat dit aan het einde van de week een stuk beter ging. Ook met een dienblad ben ik zekerder geworden, ik had echt het gevoel dat iemand tegen me aan kon springen terwijl ik met een blad met glazen liep. Die zekerheid verdween jammer genoeg wel al snel weer toen ik naar mijn volgende baan ging.

Zoals je in de aankondiging uitgebreid hebt kunnen lezen was het deze week mijn taak oude klanten van Pneuman op te sporen. Toen ik aan deze klus begon dacht in dat mijn werk uit twee delen zou bestaan, het googelen van de bedrijfsnaam om de bedrijfsgegevens erbij te vinden en het bedrijf opbellen om de juiste contact persoon te vinden. Het bleek later dat ik alleen het eerste deel hoefde te doen.

Omdat mijn vader bij Pneuman werkt was ik al best bekend met het bedrijf. Door goede arbeidsvoorwaarden en leuke extra’s zoals uitstapjes heerst er een erg goede sfeer en is er een hoge loyaliteit richting het bedrijf.

Het googelen naar bedrijfsgegevens is niet zo heel moeilijk, maar als je bedenkt dat als uitgangspunt alleen een naam beschikbaar is (zoals ‘Winkelcentrum Binnenhof’) en je dan bedenkt dat er in Nederland meer dan één winkelcentrum met die naam is, dan is het in sommige gevallen toch iets moeilijker. Vooral bejaardentehuizen hebben vaak een dertien in een dozijn naam.

Daarnaast is het vinden van een winkel in het winkelcentrum vaak niet zo moeilijk maar de gegevens van de mensen die verantwoordelijk zijn voor het onderhoud van het winkelcentrum zelf is weer een behoorlijk stuk moeilijker, dit geld dubbel voor parkeergarages, een route beschrijving is nooit een probleem maar een post adres? en een telefoonnummer?

Het moeilijkste aan deze klus is dat je continu scherp moet blijven, terwijl het eigenlijk behoorlijk eentonig werk is. Eentonig werk dat je op de automatische piloot kan doen is veel makkelijker vol te houden, je kan dan rustig in je gedachten naar het weekend afdwalen of naar de zomervakantie. Maar doordat je hier constant op zoek bent kan dat niet, je kan alleen maar dromen van Bejaardentehuis het Rusthof of parkeergarage Markhof.

Via een oud collega (Roy de Waart) ben ik bij Bos en Duin terecht gekomen. Bos en Duin is een appartementenhotel met restaurant brasserie. Het word al een aantal jaar door Roy’s oom en tante gerunt. Sinds een paar weken heeft Roy, samen met zijn neef (Robin Koenen, de kok) het restaurant gedeelte van ze overgenomen. (Zijn oom een tante blijven dus gewoon het appartementen gedeelte doen)

Zoals je wel zou verwachten willen Roy en Robin van alles verbeteren en daar zijn ze dan dus ook gelijk mee begonnen, dan begint het door het mooie weer gelijk al druk te worden en ondertussen moet Roy ook nog ingewerkt worden. Dat maakt het dus een erg drukke periode. Ik ben vooral aangenomen om wat tijdrovende klusjes van ze over te nemen zodat zij meer tijd hebben voor belangrijkere dingen, daarnaast kan ik mooi een paar vormgeef dingetjes doen om te proberen wat nieuwe klanten aan te trekken.

Bij het nieuwe seizoen hoort een nieuwe menukaart, deze was alleen nog niet afgedrukt, dit was dus een van mijn eerste opdrachten. Om het een beetje extra uitstraling mee te geven werden ze gedrukt op mooi dik papier. De printer kreeg deze dikkere velletjes alleen niet te pakken wanneer ze in de papier lade lagen dus ieder velletje moest met de hand worden ingevoerd. Twee velletjes per menu, dubbelzijdigafgedrukt, totaal 25 menu’s. Dat is dus 100 keer handmatige een velletje invoeren. (Met in mijn achterhoofd dat ik de week erop niets anders zou doen dan papier door een machine heen halen viel dit eigenlijk helemaal mee)

Een van de dingen die Roy en Robin willen veranderen is het publiek, zo hopen ze wat meer jongere mensen aan te trekken. Een van de dingen die hier mee moet gaan helpen is het serveren van cocktails. Om deze goed onder de aandacht te brengen heb ik ze allemaal op de foto gezet en verwerkt in wat promotie sheets. Ook heb ik een sheet gemaakt waar de foto’s met bereidwijze op staan. Zo zou iedere medewerker de cocktails moeten kunnen maken en kan Roy wanneer alles eenmaal draait misschien een keer een avondje vrij nemen.

Naast jonger publiek willen ze ook méér publiek, voor dat doeleinde heb ik een poster ontworpen die ze onder andere bij de nabij gelegen camping willen ophangen. Op deze poster vind je een foto van Bos en Duin en een aanprijzing doormiddel van standaard fietspad bewegwijzering, de achterliggende gedachte daarvan is dat de meeste mensen die borden en paddenstoelen al de hele dag klakkeloos volgen, hopelijk doen ze dit op de poster dan ook.

De vierde week alweer. Via een collega bij
’t Kofschip ben ik in contact gebracht met Ton Koning tweewielers. Ik was al wel bekend met het bedrijf, ze waren altijd al mijn fietsenmaker (wanneer ik niet zelf iets improviseerde tenminste) dus ik kon een aantal van de mensen al wel.

Mijn werk begon met het opknappen en schoonmaken van een aantal tweedehands fietsen voor de verkoop, dit komt neer op kijken of de ketting nog op spanning staat, alle boutjes nalopen, het licht testen, de remmen testen, de banden oppompen, het zadel omlaag halen en de standaard en het slot smeren. In sommige gevallen moet er natuurlijk nog wat meer gebeuren.

Ook heb ik een paar nieuwe kinderfietsjes klaar gemaakt voor de showroom, deze komen binnen in een doos en moeten dan nog helemaal in elkaar gezet worden, daarna moeten de remmen nog afgesteld worden en moet alles nog even nagekeken worden.

De nieuwste dienst die ze bieden is een ophaal en wegbreng service, dit houd dus in dat iemand in de Ton Koning bus (foto links) naar de mensen thuis rijd om een te reparen fiets op te halen. Die iemand, dat was ik vaak.

Ik heb al een paar jaar mijn rijbewijs maar ik had geen ervaring met het rijden in een bus. Gelijk de eerste dag al kreeg ik het behoorlijk moeilijk, er moesten twee fietsen weggebracht worden in Kwadijk, op het purmerdijkje. Voor degene die net zoals ik toen, niet bekend zijn met het purmerdijkje, het is precies breed genoeg voor één auto en loopt dood op drie punten (als je niet snapt hoe dat kan dan vind je hier de kaart) Dat betekent dus dat ik toen ik, eerst door fout van de Tomtom en daarna gewoon door een slechte gok, de verkeerde doodlopende stukken in reed, ik ongeveer 300 meter achteruit terug moest rijden met iets van 20 cm speling aan iedere kant van de bus.

De dagen daarna ben ik, op het doolhof na, in alle kleine straatjes van Volendam geweest. Dat kan dus ook op mijn cv: ervaring met het besturen van een bus.

Ook heb ik geholpen met het verbeteren van de foto’s van de tweedehands fietsen en heb ik een aantal kleine aanpassingen gemaakt op de website (www.tonkoning.nl)

Het werk hier was echt erg leuk en erg afwisselend. Ik ging iedere dag met veel plezier naar mijn werk.