Waar ik vooral achter wilde komen was hoe het is om fulltime in de horeca te werken, ik had al eerder bij Spaander gewerkt maar dat was dan alleen in het weekend en hooguit twee dagen achter elkaar. Zoals ik wel had verwacht is het erg zwaar. Het zijn vooral de lange uren die je opbreken. Een gemiddelde dag begint om twaalf uur in de middag en kan tot twaalf uur ’s nachts duren, dan drinkt men vaak nog een biertje om de dag af te sluiten en is het twee uur voordat je thuis bent en in bed ligt. Als je dan de volgende ochtend om twaalf uur weer moet beginnen heb je na het douchen en ontbijten nauwelijks nog tijd voor jezelf over. Dit is veruit het zwaarst.

Ik sta niet bekend om mijn geweldige geheugen maar met een beetje moeite kan ik een kleine bestelling gerust onthouden zonder schrijfblokje. De problemen kwamen dan ook pas wanneer het echt druk werd: tafel vijf wil twee capachino, er staat een portie bitterballen voor tafel 36 koud te worden in de keuken, tafel 23 wil graag afrekenen en dan schiet tafel 12 me aan “Mogen we nog een beetje mayonaise?”  “Maar natuurlijk, dat komt eraan meneer” En dan een kwartier later krijg ik net weer een beetje overzicht en zie ik dat tafel 12 zonder extra mayonaise toch de patat al op heeft…

Dat overzicht houden bleef moeilijk voor me. Deels kwam dat door de chaotische indeling van de herberg (een deel van het restaurant) maar ook doordat mijn hoofd op een gegeven moment gewoon vol zit. Bij een kantoorbaan kan je al je verschillende taken makkelijk op een blaadje zetten wanneer je het overzicht dreigt te verliezen maar achter een drukke bar heb je daar echt geen tijd voor. Ik merkte wel dat dit aan het einde van de week een stuk beter ging. Ook met een dienblad ben ik zekerder geworden, ik had echt het gevoel dat iemand tegen me aan kon springen terwijl ik met een blad met glazen liep. Die zekerheid verdween jammer genoeg wel al snel weer toen ik naar mijn volgende baan ging.

Week 8 zal ik werken in Hotel Spaander in Volendam.

Voor de mensen die mij persoonlijk kennen klinkt dat misschien vreemd, Spaander is namelijk al een tijdje mijn bijbaantje. Het voelt dus ook een beetje als valsspelen, ik ga nu een week lang iets doen dat ik eigenlijk al kan. Maar aan de andere kant heb ik nog nooit fulltime gewertkt, en ben ik na één dag werken meestal al behoorlijk uitgeput. Ik ben dus erg benieuwd hoe zwaar het zal worden. 

Ik zal achter de bar en in de restaurant bediening werken.

Via een oud collega (Roy de Waart) ben ik bij Bos en Duin terecht gekomen. Bos en Duin is een appartementenhotel met restaurant brasserie. Het word al een aantal jaar door Roy’s oom en tante gerunt. Sinds een paar weken heeft Roy, samen met zijn neef (Robin Koenen, de kok) het restaurant gedeelte van ze overgenomen. (Zijn oom een tante blijven dus gewoon het appartementen gedeelte doen)

Zoals je wel zou verwachten willen Roy en Robin van alles verbeteren en daar zijn ze dan dus ook gelijk mee begonnen, dan begint het door het mooie weer gelijk al druk te worden en ondertussen moet Roy ook nog ingewerkt worden. Dat maakt het dus een erg drukke periode. Ik ben vooral aangenomen om wat tijdrovende klusjes van ze over te nemen zodat zij meer tijd hebben voor belangrijkere dingen, daarnaast kan ik mooi een paar vormgeef dingetjes doen om te proberen wat nieuwe klanten aan te trekken.

Bij het nieuwe seizoen hoort een nieuwe menukaart, deze was alleen nog niet afgedrukt, dit was dus een van mijn eerste opdrachten. Om het een beetje extra uitstraling mee te geven werden ze gedrukt op mooi dik papier. De printer kreeg deze dikkere velletjes alleen niet te pakken wanneer ze in de papier lade lagen dus ieder velletje moest met de hand worden ingevoerd. Twee velletjes per menu, dubbelzijdigafgedrukt, totaal 25 menu’s. Dat is dus 100 keer handmatige een velletje invoeren. (Met in mijn achterhoofd dat ik de week erop niets anders zou doen dan papier door een machine heen halen viel dit eigenlijk helemaal mee)

Een van de dingen die Roy en Robin willen veranderen is het publiek, zo hopen ze wat meer jongere mensen aan te trekken. Een van de dingen die hier mee moet gaan helpen is het serveren van cocktails. Om deze goed onder de aandacht te brengen heb ik ze allemaal op de foto gezet en verwerkt in wat promotie sheets. Ook heb ik een sheet gemaakt waar de foto’s met bereidwijze op staan. Zo zou iedere medewerker de cocktails moeten kunnen maken en kan Roy wanneer alles eenmaal draait misschien een keer een avondje vrij nemen.

Naast jonger publiek willen ze ook méér publiek, voor dat doeleinde heb ik een poster ontworpen die ze onder andere bij de nabij gelegen camping willen ophangen. Op deze poster vind je een foto van Bos en Duin en een aanprijzing doormiddel van standaard fietspad bewegwijzering, de achterliggende gedachte daarvan is dat de meeste mensen die borden en paddenstoelen al de hele dag klakkeloos volgen, hopelijk doen ze dit op de poster dan ook.

Het leek er even op dat er een gat in mijn planning zou vallen en ik de vijfde week niets zou doen. Maar op de valreep werd ik door een goede vriend gebeld of ik kon helpen met met het vormgeven van wat promotie materiaal voor Appartementenhotel Bos en Duin op Texel, waar hij het sinds kort voor het zeggen heeft. Ik kon dan ook nog wel een dagje in het restaurant meelopen.

Helemaal geweldig natuurlijk!