Ik heb in 2007 een half jaar stage bij ze mogen lopen, daarna nog een jaar lang parttime (16 uur per week) bij ze gewerkt en nu ben ik nu voor een week weer (fulltime) terug bij mijn oude werkgever, Film1!

Het kantoor in het Film1 gebouw

Ik zal mijn oude klus weer oppakken maar aangezien het al bijna twee jaar geleden was dat ik bij Film1 vertrok (zij wilde een fulltime vormgever, ik wilde een jaar lang elke week ergens anders werken) was het wel weer even wennen.

Ik kon gelijk beginnen aan een prijsvraag pagina voor de film ‘De Storm’, een van de belangrijkste dingen hier is dat het er mooi uit komt te zien. De prijsvragen worden dan ook altijd in Adobe Flash gemaakt omdat je dan meer vrijheid hebt in het vormgeven.

De prijsvraag van De Storm en de MSN special van Inglourious Bastards

Voor de aankleding, vertrouw je meestal op het aangeleverde materiaal, dit bestaat vaak uit posters, bureaublad achtergronden, en soms wat hoge resolutie materialen. Uit een hoge resolutie gelaagde versie van de poster heb ik een stuk verweerd papier gepakt en dit in combinatie met een ander deel van de poster maakt de prijsvraag.

Voor Inglourious Bastards was het iets makkelijker, de special bestond al (ik kreeg de Amerikaanse site aangeleverd) ik moest alleen zorgen dat hij paste in de MSN omgeving en de juiste (Nederlands ondertitelde) video afspeelde.

Mijn ex-collega Jasper aan het werk

Toen ik mijn stage begon heette het bedrijf nog FilmFocus dit was een onafhankelijke film site met 15 medewerkers (waarvan 6 fulltime). Ik werkte er nog maar net toen het nieuws kwam dat ze waren overgenomen door het film kanaal, Film1.

Film1 wilde een nieuwe, grotere website met alles over films (zoals recensies, nieuws en trailers) FilmFocus was precies wat ze zochten. Na de overname hebben Film1 en FilmFocus hebben nog een tijdje naast elkaar bestaan maar nu is Filmfocus helemaal verdwenen. Pas iets van twee jaar na de overname (toen ik al weg was) zijn ze ook daadwerkelijk fysiek verhuist naar het hoofdkantoor van Film1.

Wie is de jarige?

Je bent dan toch al snel bang dat in zo’n groot bedrijf de sfeer en gezelligheid van het bekende kleine bedrijfje helemaal verloren gaat, dit was dus niet het geval. Ondanks het feit dat dit een veel groter kantoor was met veel meer mensen, is de sfeer heel goed gebleven, misschien zelfs wel beter geworden. Er is nu een grotere groep van collega’s, die allemaal makkelijk met elkaar samenwerken en samen lunchen.

De baan die ik deze week had was er eentje die ik langer zal uitvoeren dan een week. Voor een week stond ik op de metrostations van Amsterdam uitleg te geven over de Ov-chipkaart maar het zal nog wel een paar jaar duren tot ik mijn laatste uitleg over ‘de nieuwe strippenkaart’ heb gegeven.

Dat is grotendeels mijn eigen schuld, als ik iemand hoor klagen over de chipkaart ga ik gelijk in de verdediging. Sommige dingen zijn inderdaad wel erg slecht geregeld (maar twee oplaadpunten in heel waterland?) maar ik denk dat de meeste mensen er echt op vooruit gaan.

Afhankelijk van de halte waar ik de reizigers ging assisteren stond ik met één (rustige haltes) tot tien (centraal, amstel) collega’s.  Ik stond vaak op de rustigere Amstelveenlijn, dan duren de dagen plotseling een stuk langer. Op de ergste dag heb ik misschien maar tien mensen geholpen. Gelukkig stond ik dan nog altijd met een collega waar ik al pratend de tijd wat mee kon doden.

Op de drukkere stations was het een heel ander verhaal daar zijn meer dan genoeg mensen om te helpen en aan te spreken, de tijd gaat dan een stuk sneller.

Vooraf hebben we en cursus gehad waarin alles over het systeem werd uitgelegd na ongeveer drie uur waren we experts op het gebied van de Ov-chipkaart.

Toch leerde ik bijna iedere dag nog wat nieuws over het systeem, zo moet je wanneer je overstapt op station amstel (en andere stations waar de trein en metro op dezelfde perons uitkomen) erg opletten dat je via het juiste poortje uitcheckt, je hebt daar namelijk GVB en NS poortjes naast elkaar. En dan nog een tip, de GVB automaten met aanraakscherm werken het best wanneer je net iets lager drukt.

Deze week werkte ik met kaas. Dit bedrijf (Anker Kaas) zorgt voor de opslag van de kazen van bijna alle kaas producenten in Nederland. Uit heel Nederland vandaan worden kazen hierheen gereden om bewaard en af en toe omgedraaid te worden. Oude kaas langer dan jonge kaas natuurlijk. Bij het omdraaien komt er iedere keer een laagje plastic op de kaas. Dat is het enige dat hier, behalve de leeftijd, aan de kaas veranderd. Al deze dingen gebeuren machinaal.

Een gemiddelde kaas vrachtwagen heeft 2000 kazen aan boord, deze wegen tussen de 12 en de 17 kilo per stuk. De vrachtwagens worden nog met de hand gelost. Dat was dan ook mijn werk. Samen met de vrachtwagenchauffeurs heb ik iedere dag gemiddeld drie vrachtwagens gelost. Na de eerste vrachtwagen was ik helemaal kapot, ik was helemaal doorweekt van het zweet en voelde overal spierpijn. Het was toen nog niet eens tijd voor de lunch pauze en ik zou die dag nog twee vrachtwagens lossen.

De tijd tussen het lossen van de vrachtwagens werd opgevuld met kazen kijken, dit houd in dat je kijkt naar de kazen die op de lopende band voorbijkomen. Als er schimmel op zit veeg je het er af met een sponsje. Dit is, vooral als de kazen schoon zijn, heel erg saai.

Ik ben dus bij dit bedrijf binnen gekomen via een Amsterdams uitzendbureau. Dit bureau heeft voornamelijk schoonmaak- en productiewerk. De twee jongens waarmee ik op en neer naar de fabriek reed komen oorspronkelijk uit Rusland en Tsjechië. De een had daar een beveiligingsfunctie en de ander was kapper.

De meeste mensen die hier werken spreken geen Nederlands, vaak ook geen Engels (de jongens waar ik mee opreed gelukkig wel). Hierdoor verliep bijvoorbeeld de communicatie tussen mij en mijn chef ook niet zo goed (mijn Duits is best slecht). Ik kan me nu goed voorstellen hoe moeilijk het is om in een vreemd land waar je de taal niet kent aan het werkt te moeten. Bij alles wat je doet twijfel je of je het wel goed doet. Ik had hier dan nog het geluk dat de chauffeurs allemaal wel Nederlands waren en dat mijn directe collega’s Engels spraken. Als er niemand is die je verstaat denk ik dat je werk erg zwaar word.

Tijdens mijn eerste dag (maandag) werd er druk rond gebeld, dinsdag was een barbecue gepland en er moest nog het een en ander geregeld worden. Op deze barbecue kwamen ook een aantal buurmeisjes. (FHM houd ieder jaar een verkiezing op zoek naar Nederlands mooiste buurmeisjes) Wie er allemaal kwam was nog een beetje onduidelijk want ze waren pas net uitgenodigd. De barbecue specialist moest nog worden geregeld, en er werd nog een camper busje gehuurd om als decor te dienen voor een fotoshoot met de buurmeisjes. Prachtig dat er zo veel op het laatste moment geregeld word en dat het uiteindelijk allemaal nog goed komt ook!

Tijdens de barbecue kreeg ik plotseling een telefoon tegen mijn oor aan gedrukt, of ik met een camera overweg kon en of ik morgen beschikbaar was. Tijdens een interview en fotoshoot met Fedja van Huet zou ik dan een beetje “achter de schermen” materiaal filmen. Ik wist niet meer meteen welk gezicht bij de stem aan de andere kant van de lijn hoorde maar mijn baas vond het blijkbaar goed dat ze mij een dag zouden missen en dat was voor mij genoeg om ja te zeggen. Even later hoorde ik dat ik gesproken had met een collega van de Esquire, de FHM en de Esquire delen een etage in hetzelfde gebouw en werken wel eens samen met dingen als dit. Dus ik heb deze week eigenlijk voor twee bedrijven gewerkt!

Tussen al deze leuke extra’s door heb ik ook nog een banner (hier rechts) en een tijdelijke pagina voor FHM’s 100 sexiest gemaakt. De afwisseling tussen het “normale” bureauwerk en alle leuke bonusjes maakt dit echt een top baan. Je zal dan wel eens wat later thuis zijn door een barbecue of een fotoshoot maar dat is een kleine prijs voor zulk afwisselend werk.

Hieronder zie je mij in het blad:

Het eerste waar ik tijdens deze dagen aan moest wennen was het feit dat ik zelf niet moest werken. Het is de bedoeling dat de dove leerlingen van het Guyot tijden de dove cultuurdagen zelf leuke dingen maken waar ze de school mee kunnen opleuken. Zo gingen ze bijvoorbeeld aan de slag met een mosaiek werk voor in het daklicht bij de ingang en een metalen kunstwerk voor in de tuin.

Iedereen weet dat kinderen en dan met name jonge pubers niet vanzelfsprekend willen doen wat hen word opgedragen, ook al is het leuk werk, als de leraar ze vraagt of ze het doen willen doen de meeste niet meer dan strikt noodzakelijk. Ondanks dat toch proberen de leerlingen op gang te houden terwijl jij zelf alleen maar staat toe te kijken is moeilijk.

Doordat mijn zus doof is (dit is haar oude school, via haar ben ik hier terecht gekomen) ben ik van jongs af aan opgevoed met gebarentaal, het probleem is nu dat mijn zus naar een basisschool ging in Amsterdam en dus de Amsterdamse gebarentaal heeft geleerd. In Groningen word de Groningse gebarentaal gebruikt, er was dus naast het feit dat het opstandige pubers waren ook nog eens last van een communicatie probleem. Ik wist nooit helemaal zeker of ze mij niet begrepen of dat ze alleen deden alsof ze mij niet begrepen.

Dat is natuurlijk ook de uitdaging dan, proberen ondanks de communicatie problemen en ondanks dat de kinderen niet altijd mee willen werken ze toch te motiveren om door te gaan. Uiteindelijk is dat best goed gelukt, ze hebben leuke dingen gemaakt en ze hebben het bijna helemaal zelf gedaan (van het bedenken tot het uitvoeren)

Binnenkort hoop ik hier nog wat foto’s van de eindresultaten te kunnen laten zien.

Wow ik kan misschien terecht bij een vishandel! Eens even kijken waar hij zit… Hey Amsterdam! Dat is mooi, dan kan ik een weekje bij mijn vriendin slapen! Waar in Amsterdam is het precies? Ow… in de Bijlmer… Dat is het gevaarlijkste deel van Amsterdam toch?
Dat waren mijn eerste gedachten, maar het bleek al snel dat het de wereldvreemde Volendammer in mij was die dat zei, de Bijlmer is leuk!

Je zou misschien denken dat vis iets Nederlands is en dat een viswinkel in zon multiculturele wijk niet zo goed zou lopen (dat is wat ik eerst dacht) ook daar zat ik fout. Van de vaste klanten is het merendeel gekleurd en die weten precies wat ze willen. Tussen 12 en 2 is het een ander verhaal, dan komen de zakenlui uit de kantoorgebouwen in hun pauze even snel een broodje vis halen, de rij staat dan vaak tot buiten de winkel. Dit is het zwaarste deel van de dag, 1,5 uur lang broodjes maken en afrekenen, “eet smakelijk!” “Wie is er dan?” Tot zeker twee weken later wilde ik nog iedere keer na het afrekenen bij de supermarkt “eet smakelijk” zeggen.

Naast het afrekenen heb ik ook haring geveld en kibbeling gesneden, gekruid en gebakken. Ik ben erg blij dat Ed mij hiermee vertrouwde, het was namelijk erg leuk om te doen en ik kreeg het idee dat ik mezelf echt nuttig maakte. Er waren natuurlijk ook minder leuke klussen zoals afwassen en schoonmaken maar ook die waren goed te doen. En de Bijlmer, daar ga ik zeker nog eens heen om te winkelen! Er zijn door de multi-cultuur een hoop winkels die je anders niet zo snel ziet. Je kan daardoor dus ook een hoop bijzondere producten kopen, het is net alsof je even op vakantie bent.

Nadat ik er bij NBC van Roemburg en Pneuman achter was gekomen dat ik niet goed ben in geestelijk saai werk had ik mezelf voorgenomen om dat soort werk niet meer te gaan doen. Toen kwam de mogelijkheid om te werken bij Attitude Holland een postorder bedrijf voor alternatieve doelgroepen (punk-rock-skate-gothic-metal-cult) dus dat zou niet snel saai worden.

Toch leken mijn eerste klussen hier weer behoorlijk saai te worden. Eerst kreeg ik een paketje met betalingsbevestigingen, dit was een lijst met een order nummer nog wat andere gegevens en een betalingsnummer, hier moest ik een klant nummer bij noteren uit de database. Het was dus order nummer opzoeken, klantnummer noteren, ordernummer opzoeken, enzovoort… Dit pakketje was ongeveer 20 A4tjes met ieder ongeveer 50 betalingen.

Toen ik dit eindelijk af had was er nog een soortgelijke klus. De producten in het magazijn waren geherordend en nu moesten ze in het computersysteem allemaal bijgewerkt worden. Uiteindelijk nam dit zoveel tijd in beslag dat ik niets meer voor de vormgeving heb kunnen doen. Gelukkig waren er ook nog andere dingen te doen, zo heb ik geholpen met inpakken en er voor gezorgd dat het “kloppen of schreeuwen, de bel is stuk” briefje weg kon door en nieuwe bel te installeren.

Vooral het helpen met inpakken was erg leuk (een mooi voorbeeld van werk dat voornamelijk lichaamlijk repeterend is) Op de laatste dag moest er erg veel verstuurd worden en zijn we met 4 mensen de hele dag op volle snelheid bezig geweest met het inpakken, alles moest klaar zijn voordat de postbode het kwam ophalen. Uiteindelijk is het niet gelukt alles af te hebben maar nadat de postbode was geweest hebben we het nog afgemaakt om het zelf nog langs het postkantoor te brengen.

Een van de leukste dingen hier is de informele en gezellige werksfeer. Iets wat daar goed aan bijdraagt (en dat raad ik ieder bedrijf aan) is dat er een tostie grill en brood en beleg van de zaak aanwezig is. Dit maakt de anders al gezellige pauze nog beter!

Ik heb deze week gewerkt voor de Keurslager, die een tijdje terug met een nieuw initiatief zijn gekomen, De Buffetkoning.

Na een ietwat moeizame sollicitatie periode (zo heb ik bijvoorbeeld geen ervaring met scherpe messen, om nog maar niet te spreken van de gehaktmachine en andere gevaarlijke apparatuur) kon ik toch aan de slag als productiemedewerker. Uiteindelijk heb ik niet gewerkt met de gehakt machine en heb ik niet een keer een mes vast gehad dus of die angst gegrond was zullen we nooit weten.

Tijdens het afwegen van kant en klaar maaltijden kwam het gesprek op de vergadering van vanmiddag, daar kon ik ook wel bij aanwezig zijn. Misschien dat ik vanuit mijn studie nog wat voor de website kon betekenen. Na de vergadering (met oefeningen als: je hebt een oneindig budget en wil De Buffetkoning van de markt concurreren, hoe doe je dit?) had ik gelijk een nieuwe taak, zorgen voor video op de site.

En voor mijn laatste taak op de laatste dag mocht ik met een vat sop en een bezem de vloer én de muren schrobben. Misschien had ik er iets te veel lol in maar hoe vaak krijg je nou de kans om binnenshuis met een tuinslang in de weer te gaan? De lol werd wel een beetje gedrukt doordat ik de telefoonhoek en de insealmachine droog moest houden (nogal logisch) dit moest achteraf met een doekje gedaan worden.

Waar ik vooral achter wilde komen was hoe het is om fulltime in de horeca te werken, ik had al eerder bij Spaander gewerkt maar dat was dan alleen in het weekend en hooguit twee dagen achter elkaar. Zoals ik wel had verwacht is het erg zwaar. Het zijn vooral de lange uren die je opbreken. Een gemiddelde dag begint om twaalf uur in de middag en kan tot twaalf uur ’s nachts duren, dan drinkt men vaak nog een biertje om de dag af te sluiten en is het twee uur voordat je thuis bent en in bed ligt. Als je dan de volgende ochtend om twaalf uur weer moet beginnen heb je na het douchen en ontbijten nauwelijks nog tijd voor jezelf over. Dit is veruit het zwaarst.

Ik sta niet bekend om mijn geweldige geheugen maar met een beetje moeite kan ik een kleine bestelling gerust onthouden zonder schrijfblokje. De problemen kwamen dan ook pas wanneer het echt druk werd: tafel vijf wil twee capachino, er staat een portie bitterballen voor tafel 36 koud te worden in de keuken, tafel 23 wil graag afrekenen en dan schiet tafel 12 me aan “Mogen we nog een beetje mayonaise?”  “Maar natuurlijk, dat komt eraan meneer” En dan een kwartier later krijg ik net weer een beetje overzicht en zie ik dat tafel 12 zonder extra mayonaise toch de patat al op heeft…

Dat overzicht houden bleef moeilijk voor me. Deels kwam dat door de chaotische indeling van de herberg (een deel van het restaurant) maar ook doordat mijn hoofd op een gegeven moment gewoon vol zit. Bij een kantoorbaan kan je al je verschillende taken makkelijk op een blaadje zetten wanneer je het overzicht dreigt te verliezen maar achter een drukke bar heb je daar echt geen tijd voor. Ik merkte wel dat dit aan het einde van de week een stuk beter ging. Ook met een dienblad ben ik zekerder geworden, ik had echt het gevoel dat iemand tegen me aan kon springen terwijl ik met een blad met glazen liep. Die zekerheid verdween jammer genoeg wel al snel weer toen ik naar mijn volgende baan ging.